Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ.Το αδύνατο της σωτηρίας αλλόθρησκων και αιρετικών.

 

Αξιοδάκρυτο θέαμα αληθινά, είναι οι Χριστιανοί οι οποίοι δεν κατανοούν την ουσία της Χριστιανικής πίστεως. Ένα θέαμα πού μαρτυρείται σχεδόν παντού στις μέρες μας, όπου κι αν στρέψει κανείς τα μάτια του. Είναι σπάνιο να παρηγορήσει κανείς τους οφθαλμούς του, με ένα αντίθετο φαινόμενο.

Βλέποντας το πλήθος των λεγομένων «χριστιανών», σπανίως διακρίνει το βλέμμα σου, κατ’ όνομα και κατ’ έργο, αληθινό Χριστιανό.

Παρουσιάζω τώρα την ερώτηση σας:
– «Γιατί δεν μπορούν οι ειδωλολάτρες – αλλόθρησκοι και άπιστοι, Μουσουλμάνοι και οι λεγόμενοι αιρετικοί – να σωθούν;». Γράφετε ότι «ανάμεσα τους υπάρχουν πολλοί καλοί άνθρωποι. Εάν στέλναμε στην απώλεια τόσο καλούς ανθρώπους αυτό θα ήταν ενάντια στο έλεος του Θεού… ναι πράγματι μια τέτοια σκέψη, είναι εναντία στην κοινή αντίληψη. Οι αιρετικοί εν τούτοις δεν είναι λιγότερο χριστιανοί. Το να λογαριάζετε τον εαυτόν σας σεσωσμένο και τα μέλη μιας διαφορετικής πίστεως να είναι στην απώλεια, είναι παραφροσύνη και άκρα υπεροψία».

θα προσπαθήσω να απαντήσω με λίγα λόγια χωρίς να φθαρεί η σαφήνεια της εξηγήσεως λόγω μακρολογίας.

Άγιος Διάδοχος Φωτικής: Οράσεις.

 

ΟΡΑΣΕΙΣ

1

Ερώτ. Γιατί θαύμασες τόσο πολύ την έρημο; Πες μου, σε παρακαλώ. Ρώτησα τον σοφό Ιωάννη σαν να ήταν παρών, μια νύχτα που η ψυχή μου ήταν ήρεμη. Και συ, ω περίφημη μητέρα Εκκλησία, γιατί έχεις τόσο θερμή διάθεση προς εκείνο το άγριο και ατημέλητο πρόσωπο*; Και πάλι, γιατί φώναξες στην άψυχη έρημο** τόσο γλυκά εκείνη τη βοή που έτερπε τις ανθρώπινες ακοές; Και αυτός, σαν να παρουσιάσθηκε ο ίδιος, συζήτησε μαζί μου.

* Πρέπει να είχε αρχίσει ήδη η εικονογράφηση του Προδρόμου.

** * Εννοείται ότι η έρημος δεν έχει ανθρώπινες ψυχές, είναι ακατοίκητη.

Απόκρ. Και πως μπορώ να σου μιλήσω, ω φίλε, είπε, αφού βρίσκομαι έξω από τον φθαρτό αιώνα και συ ακόμα ζει σ’ αυτόν, όσο θέλει ο Θεός; 

Περί προνοίας και ειμαρμένης. (Λόγος Δ΄).

 

ΠΕΡΙ ΕΙΜΑΡΜΕΝΗΣ ΚΑΙ ΠΡΟΝΟΙΑΣ

---

ΛΟΓΟΣ Δ΄

1. «Το να σας λέω τα ίδια σε μένα δεν είναι βαρετό, ενώ σας παρέχει ασφάλεια» (Φιλιπ. 3, 1). Αν ο Παύλος έπρεπε να διδάσκει συνέχεια τους μαθητές του, ο Παύλος που δίδασκε με τη χάρη του Πνεύματος και με το πρόσταγμα του έδιωχνε τους εχθρούς και σήκωνε επάνω του τα παθήματα όλων, ο Παύλος ο τιμημένος, που όλοι τον άκουγαν σαν άγγελο που κατέβηκε από τους ουρανούς, ή καλύτερα που τον άκουγαν σαν να ήταν ο ίδιος ο Χριστός, αν λοιπόν εκείνος ήταν αναγκασμένος να λέει συνεχώς τα ίδια, πολύ περισσότερο είμαστε εμείς οι ανάξιοι για κάθε λόγο.