Άκουσε λοιπόν πως λέει ο προφήτης να νηστεύουμε· «αγιάσατε νηστεία», λέει· δεν είπε, πομπεύσατε νηστεία. «Κηρύξατε θεραπεία, συγκεντρώστε όλους τους πρεσβυτέρους» (Ιω. 1, 14). Αλλ’ αυτοί, αφού οργάνωσαν συμμορίες από μαλθακούς τύπους και συγκέντρωσαν ένα μεγάλο συρφετό πορνευομένων γυναικών, οδηγούν όλο το θέατρο και τους μίμους της σκηνής στη συναγωγή. Γιατί μεταξύ του θεάτρου και της συναγωγής δεν υπάρχει καμιά διαφορά. Και γνωρίζω, ότι μερικοί θεωρούν πολύ τολμηρό τον λόγο αυτό που είπα, ότι δηλαδή δεν υπάρχει καμιά διαφορά μεταξύ θεάτρου και συναγωγής, αλλά κι εγώ τους κατηγορώ για την τόλμη τους, αν βέβαια έχουν διαφορετική γνώμη. Γιατί, αν αυτά είναι δικά μου λόγια, τότε κατηγόρησε με, αν όμως επαναλαμβάνω τα λόγια του προφήτη, τότε δέξου τη γνώμη αυτή.
3. Γνωρίζω, ότι είναι πολλοί εκείνοι που εκτιμούν τους Ιουδαίους και νομίζουν ότι είναι σεμνός τώρα ο τρόπος ζωής τους· γι’ αυτό κι εγώ βιάζομαι να ξεριζώσω την ολέθρια αυτή γνώμη τους. Είπα, ότι η συναγωγή δεν βρίσκεται σε καλύτερη θέση από εκείνη του θεάτρου, και το επιβεβαιώνω αυτό από τα λόγια του προφήτη δεν είναι οι Ιουδαίοι πιο αξιόπιστοι από τους προφήτες.
Τι λέει λοιπόν ο προφήτης; «Έλαβες τη μορφή της πόρνης και έγινες αδιάντροπη προς όλους» (Ιερ. 3, 3)· κι όπου στάθηκε ή πόρνη μεταβλήθηκε ο τόπος σε πορνείο. Ή καλύτερα δεν είναι μόνο πορνείο και θέατρο ή συναγωγή, αλλά και σπήλαιο ληστών και καταφύγιο θηρίων γιατί λέει, «σπήλαιο ύαινας έγινε ο οίκος σας» (Ιερ. 7, 11)· και έγινε όχι απλώς καταφύγιο θηρίου, αλλά θηρίου ακαθάρτου. Και αλλού πάλι λέει· «άφησα τον οίκο μου, εγκατέλειψα την κληρονομιά μου» (Ιερ. 12, 7). Κι όταν ο Θεός εγκαταλείψει κάποιον, ποια τότε ελπίδα σωτηρίας απομένει; Όταν ο Θεός εγκαταλείψει κάποιον τόπο, τότε γίνεται αυτός κατοικητήριο δαιμόνων.
Και βέβαια θα ισχυρισθούν, ότι και αυτοί προσκυνούν τον Θεό· αλλ’ αυτό να μη το πει κανένας· γιατί κανένας Ιουδαίος δεν προσκυνεί τον Θεό. Ποιος τα λέει αυτά; Ο Υιός του Θεού. «Εάν γνωρίζατε», λέει, «τον Πατέρα μου, θα γνωρίζατε και εμένα· αλλ’ ούτε εμένα γνωρίζετε, ούτε τον Πατέρα μου» (Ιω. 8, 19). Ποια μαρτυρία πιο αξιόπιστη απ’ αυτήν θέλετε να προσκομίσω; Εάν λοιπόν αγνοούν τον Πατέρα, σταύρωσαν τον Υιό και απέκρουσαν του Πνεύματος την βοήθεια, ποιος δεν θα πει με θάρρος, ότι η συναγωγή τους είναι κατοικητήριο δαιμόνων; Δεν προσκυνείται εκεί ο Θεός, μακριά μια τέτοια σκέψη, αλλ’ ο τόπος εκείνος είναι τόπος ειδωλολατρίας· κι όμως μερικοί προσέχουν σαν ιερούς τους τόπους εκείνους.
Κι όλα αυτά δεν τα λέω στοχαζόμενος, αλλά τα έμαθα από την ίδια την πείρα. Πραγματικά πριν από τρεις μέρες (πιστέψτε με, δεν σας λέω ψέματα), είδα μια γυναίκα σεμνή και ελεύθερη, κόσμια και πιστή, να εξαναγκάζεται από κάποιον μικρό και αναίσθητο, που νόμιζε ότι ήταν Χριστιανός (γιατί δεν θα μπορούσα να ονομάσω πραγματικό Χριστιανό εκείνον που τολμά τέτοια πράγματα), να εισέλθει στη συναγωγή των Εβραίων και να δώσει εκεί όρκο για την αλήθεια των πραγμάτων, που και ο ίδιος αμφισβητεί.
Μόλις η γυναίκα έφθασε εκεί άρχισε να καλεί σε βοήθεια, ζητώντας να την προστατεύσουν από την ανομία (γιατί δεν θεωρούσε σωστό, αυτή που μετείχε στα θεία μυστήρια, να πλησιάσει τον χώρο εκείνον)· αφού λοιπόν πυρπολήθηκα και άναψα από τον ζήλο, σηκώθηκα, την άρπαξα από την άδικη εκείνη συναγωγή και δεν την άφησα στο εξής να παρασυρθεί στην παρανομία αυτή.
Κι όταν ρώτησα αυτόν, που την τραβούσε εκεί με τη βία, αν είναι Χριστιανός, και εκείνος ομολόγησε ότι είναι, με σφοδρότητα του επιτέθηκα, κατηγορώντας τον σαν ασυνείδητο και τρελλό· και του έλεγα ότι η συμπεριφορά του δεν είναι καλύτερη από εκείνη του όνου, γιατί, ενώ λέει ότι προσκυνεί τον Χριστό, σύρει κάποιον με τη βία στα σπήλαια των Ιουδαίων, που τον σταύρωσαν. Και για αρκετή ώρα του μιλούσα, λέγοντας του κατά πρώτον, ότι βάσει των ιερών ευαγγελίων δεν επιτρέπεται καθόλου να ορκίζεται, αλλ’ ούτε και ν’ απαιτεί από άλλον όρκους.
Αφού λοιπόν με τις πολλές και μακρές συμβουλές μου απομάκρυνα από την ψυχή του την πλάνη, ζήτησα να μάθω τον λόγο, για τον οποίο εγκατέλειψε την Εκκλησία και οδηγούσε άλλους στις εβραϊκές συναγωγές. Και αυτός μου είπε, ότι πολλοί του είχαν πει, ότι οι όρκοι που δίνονται εκεί είναι πολύ πιο φοβεροί. Ακούγοντας αυτά αναστέναξα και φούσκωσα από θυμό, στη συνέχεια όμως γελούσα. Βλέποντας δηλαδή την κακουργία του διαβόλου, που με τόση ευκολία πείθει τους ανθρώπους, στέναξα, αναλογιζόμενος όμως την αδιαφορία των απατωμένων, φούσκωσα από θυμό· και πάλι, σκεπτόμενος το μέγεθος της ανοησίας των εξαπατηθέντων, γελούσα.
Όλα αυτά σας τα είπα και σας τα διηγήθηκα, επειδή δείχνετε απανθρωπιά και αναισθησία προς εκείνους που πράττουν ή και παθαίνουν αυτά. Κι αν δείτε κάποιον αδελφό σας να εμπλέκεται σε τέτοιου είδους παρανομίες, θεωρείτε ξένη τη συμφορά αυτή κι όχι δική σας, και νομίζετε ότι σας αρκεί η δικαιολογία προς εκείνους που σας κατηγορούν, λέγοντας, ‘‘τι με ενδιαφέρει εμένα; ποια σχέση έχω εγώ με εκείνον;’’. Τα λόγια σας αυτά είναι χειρότερα από κάθε μισανθρωπία και σατανική σκληρότητα.
ΕΠΕ), Έλληνες Πατέρες της Εκκλησίας
Ιωάννου του Χρυσοστόμου
Άπαντα τα ΕΡΓΑ, 34
Κατά Ιουδαίων, Λόγοι Α΄-Η΄
εκδ. Γρηγόριος ο Παλαμάς, Θεσσαλονίκη 1988 ΕΔΩ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου