Γράφει ὁ κ. Δημήτριος Λογοθέτης, θεολόγος
Ἡ συνήθεια καὶ ἡ στασιμότητα εἶναι συνώνυμες μὲ τὸν ἀργὸ θάνατο γιὰ ἕνα ζωντανὸ ὀργανισμό. Στὴν ἐπιστημονικὴ γλῶσσα ἡ διαφυγὴ ἀπὸ τὴν συνήθεια καὶ ἡ ἐπίτευξη ἀλλαγῆς ἀποκαλεῖται ἐξέλιξη (διάφορη μὲ τὴν θεωρία τῆς ἐξελίξεως τῶν εἰδῶν ἀπὸ κάποιο κοινὸ πρόγονο, ἀλλὰ ἐξέλιξη μὲ τὴν ἔννοια τῆς προσαρμογῆς ἑνὸς εἴδους μὲ βάση τὶς νέες συνθῆκες), ἀλλὰ οἱ βιολογικὲς ἀλλαγές, ποὺ δὲν ῥωτᾶνε κανένα, γιὰ νὰ συμβοῦν, δὲν ἀπασχολοῦν καὶ δὲν φοβίζουν τοὺς ἀνθρώπους. Οἱ ἀλλαγὲς ποὺ τοὺς φοβίζουν εἶναι οἱ τεχνολογικὲς ἀλλαγὲς καὶ οἱ καινοτομίες, δηλαδὴ τὰ ἀνθρώπινα κατασκευάσματα, τῶν ὁποίων τοὺς καρποὺς ὅλοι θερίζουμε, εἰδικὰ στὶς ἡμέρες μας.
