Εδώ μαθαίνομε δύο αρετές, την ακούραστη προθυμία και την σωστά διατεταγμένη σκέψη, και εκτός από αυτά και ένα τρίτο, ότι η φωνή είναι εκείνου (του Ψαλμωδού). Γιατί ούτε όλοι υψώνουν δυνατή φωνή, ούτε φωνάζουν προς τον Θεό, ούτε το κάνουν αυτό με τη δική τους φωνή, αλλά πρέπει όλα αυτά να συμπέσουν. Όποιος φωνάζει εναντίον των εχθρών δεν θα βγάλει φωνή ανθρώπου, αλλά θηρίου και φιδιού. Ο ράθυμος, και που δεν ακούει αυτά που λέει, δεν φωνάζει προς τον Θεό, αλλά μιλάει άσκοπα και στα χαμένα.
Όποιος δεν διεγείρει τη διάνοια του, ακόμα και αν κραυγάζει δυνατά, και πάλι αυτός δεν φωνάζει. Γιατί φωνή, όπως είπα πολλές φορές προηγουμένως, δεν ονομάζει την ένταση της αναπνοής, αλλά τη σωστά διατεταγμένη σκέψη. Δεν είναι όμως αυτός τέτοιος, αλλά συγκεντρώνει αυτά τα τρία· ότι και φωνάζει, και φωνάζει προς τον Θεό, και με τη δική του φωνή. Γι’ αυτό λέει δύο φορές «Με τη φωνή μου», και «με τη φωνή μου».
ΕΠΕ. (Έλληνες Πατέρες της Εκκλησίας).
Φωτίου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως. Άπαντα τα έργα. 3
Τα Αμφιλόχια Γ΄. Ερωταποκρίσεις (ΡΜΒ΄ – ΤΚΘ΄).
εκδ. οίκος το Βυζάντιον, Θεσσαλονίκη 2001.
