«Παρά Ύψίστου έστίν ϊασις» (Σοφ. Σειρ.
38, 2)
Θυμασται την περίοδο το 2019 ; κατάργησαν η Ιεραρχία την Λιτανεία το Ευχέλαιο το μυστήριο της εξομολογήσεως , έβρισαν την Θεία Κοινωνία με Μάσκες και με γάντια ιατρικά , αλλαγή Πασχαλίου στις 21,00 κατάργηση νηστείας κλπ..
Απάντηση δίνει η Παλαιά Διαθήκη που είναι διαχρονική εις τος αιώνας !
Η
ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ
ΣΤΗΝ
ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗΣ (από τον χαριστηριο τόμο του Μητρ. Αυγουστίνου Καντιωτη άρθρο του Καθηγητή Δημ.Καιμακη )
Αν θα θέλαμε,
ως μη ειδικοί, να δώσουμε έναν ορισμό
της ασθένειας, θα μπορούσαμε να πούμε,
ότι είναι μια κατάσταση αδυναμίας στην
οποία βρίσκεται ο άνθρωπος, μια κατάσταση
που οφείλεται σε σωματικά ή ψυχικά
αίτια. Κάτι τέτοιο αισθάνεται ο καθένας
που ζει σε μια φυσιολογική κοινωνία στη
σημερινή εποχή. Ο κόσμος που ζούσε στην
αρχαία μέση Ανατολή και πιο ειδικά στην
Παλαιστίνη, είχε τον ίδιο τρόπο για να
εκφράσει την κατάσταση της ασθένειας;
Θεωρούνταν η κατάσταση αυτή ως κάτι το
φυσικό, ως μια αδυναμία του ανθρώπου;
Είναι αλήθεια πως η θρησκευτική διάσταση
στη ζωή αυτών των ανθρώπων έπαιζε έναν
πολύ πιο σπουδαίο ρόλο στην εποχή εκείνη,
απ’ ό,τι παίζει στην κοινωνία μας τη
σημερινή εποχή. Γ ια τον αρχαίο Ισραήλ
τίποτε δεν είναι δυνατό να συμβαίνει
αν δεν έχει άμεση σχέση με τη θρησκευτική
και λατρευτική του ζωή. Έτσι ακόμη και
καταστάσεις που για μας σήμερα δεν έχουν
καμία σχέση με το Θεό, εκείνη την εποχή
δεν ήταν δυνατό να γίνουν κατανοητές
παρά μόνο μέσα από τη σχέση που αναπτύσσεται
ανάμεσα στον Γιαχβέ και το λαό του
.Αυτό
ακριβώς συμβαίνει και στο χώρο της
ιατρικής και πιο
συγκεκριμένα στο χώρο της ασθένειας.
