Σουλπίκιος Σεβήρος: Διάλογοι. (απόσπασμα)
1. Πήγα σε δύο Μοναστήρια του αγίου Αντωνίου, τα οποία και σήμερα κατοικούνται από τους μαθητές του. Έφθασα επίσης και στον τόπο, όπου ασκήτευσε ο μακαριώτατος Παύλος [1], ο πρώτος ερημίτης. Είδα την Ερυθρά θάλασσα. Ανέβηκα στη ράχη του όρους Σινά, του οποίου η ψηλότερη κορυφή [2] σχεδόν αγγίζει τον ουρανό και δεν είναι δυνατόν με κανένα τρόπο να φθάσει κανείς.
2. Στα βάθη αυτού του όρους έλεγαν πως υπάρχει ένας αναχωρητής, τον οποίο, αν και αναζήτησα πολύ και για αρκετό χρόνο, δεν μπόρεσα να δω. Αυτός είχε αποσυρθεί από κάθε ανθρώπινη συναναστροφή σχεδόν εδώ και πενήντα χρόνια. Δεν χρησιμοποιούσε κανένα ρούχο [3]. Σκεπαζόταν μόνο με τις τρίχες του σώματος του κι έτσι με τη θεία χάρη αγνοούσε τη γυμνότητα του.
Όσες φορές ευλαβείς άνδρες θέλησαν να τον πλησιάσουν, αυτός απέφευγε τις ανθρώπινες συναντήσεις και τρέχοντας αναζητούσε άβατα μέρη. Μονάχα σ’ έναν λεγόταν πως επέτρεψε να τον δει πριν πέντε χρόνια, ο οποίος πιστεύω πως χάρη στη δυνατή του πίστη έγινε άξιος να το επιτύχει αυτό.
Όταν αυτός ανάμεσα στις πολλές συζητήσεις ερεύνησε γιατί τόσο πολύ απέφευγε εκείνος τους ανθρώπους, λέγεται πως του απάντησε, πως σε όποιον συχνάζουν οι άνθρωποι, σ’ αυτόν δεν είναι δυνατόν να συχνάζουν οι άγγελοι. Από αυτό, όχι αδικαιολόγητα, είχε κυκλοφορήσει φήμη, που την παραδεχόταν πολλοί, ότι ο άγιος εκείνος είχε επισκέψεις αγγέλων [4].
[1] Η μνήμη του Οσίου Παύλου του Θηβαίου εορτάζεται στις 5 και 15 Ιανουαρίου και στις 29 Οκτωβρίου (βλ. Συναξάριον Κωνσταντινουπόλεως, σ. 372, 393-394 και 177).
[2] Η υψηλότερη κορυφή είναι του όρους της αγίας Αικατερίνης (2.642 μ.). Ακολουθεί η αγία Κορυφή (2.285μ.).
[3] Οι Γυμνίτες συγκαταλέγονται μαζί με τους Υπαίθριους, τους Στυλίτες, τους Βοσκούς, τους Δενδρίτες κ.ά. στις ακραίες μορφές του αναχωρητικού ασκητισμού (βλ. Αβραάμιος). Από τους πιο γνωστούς Γυμνίτες είναι ο όσιος Ονούφριος. Για την εντυπωσιακή περιγραφή της εμφανίσεώς του βλ. Φιλοθέου Κωνσταντινουπόλεως του Κοκκίνου, Λόγος εις όσιον Ονούφριον 41, ΕΕΘΣΠΘ 27 (1982) 403, Εκδ. Δημ. Γ. Τσάμη. Άλλος γνωστός γυμνίτης ήταν ο Αιγύπτιος μοναχός Σεραπίων ο Σινδόνιος.
[4] 5. Το κείμενο είναι απόσπασμα από το έργο του Σουλπικίου Σεβήρου, Dialogi, 1, 17, PL 20, 194D-195A. Την ελληνική μετάφραση των Διαλόγων εκπόνησε και εξέδωσε ο μοναχός Ιωάννης Αγιαννανίτης. Βλ. Ήλιος σε έναν κόσμο που δύει. Αρχαίες μαρτυρίες για τον άγιο Μαρτίνο, Άγιον Ορος 1989, σ. 167-286 (για το απόσπασμα που παρατίθεται βλ. σ. 200-201).
Δημήτριος Τσάμης: Ανθολόγιο εκκλησιαστικών κειμένων.
εκδ. Παναγιώτη Πουρνάρα. Θεσσαλονίκη, 2004.
Γυμνισμός
Ένα κέντρο γυμνιστών (λέσχη, θέρετρο ή άλλη εγκατάσταση) είναι μια θέση όπου η γυμνότητα επιτρέπεται ανοιχτά.
Φιλοσοφία και πρακτική
Το μοντέρνο κίνημα του γυμνισμού είναι μια αναβίωση αρχαίων εθίμων που ήταν κυρίαρχα σε μεγάλο μέρος του κόσμου. Ακόμα και οι Εσκιμώοι πήγαιναν γυμνοί στα ιγκλού τους. Την σημερινή εποχή μόνο μερικές απομονωμένες φυλές συνεχίζουν την πρακτική της γύμνιας με λίγα ή ακόμα και καθόλου ρούχα. Υπάρχουν τέτοιες κοινότητες στον Αμαζόνιο, στην υποσαχάρια Αφρική και στη Νέα Γουινέα.
Ο γυμνισμός δεν πρέπει να συγχέεται με την επιθυμία κάποιου να δει άλλους γυμνούς για σεξουαλικούς λόγους (ηδονοβλεψίας) ή με την επιθυμία κάποιου να τον δουν γυμνό για σεξουαλικούς λόγους (επιδειξίας).
Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι με το να είναι γυμνοί γίνονται πιο αποδεκτοί από τους άλλους για αυτό που είναι, τόσο σωματικά όσο πνευματικά και συναισθηματικά. Χωρίς ρούχα η κοινωνική τάξη του καθενός δεν είναι άμεσα ορατή.
ΠΗΓΗ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου