Μια σειρά από υπερφυσικά γεγονότα συνοδεύουν την Σταύρωση Του Χριστού, όπως περιγράφονται στα 4 Ευαγγέλια.
Τα φαινόμενα αυτά έχουν να κάνουν με το σκοτάδι που έπεσε στη Γη (μέρα - μεσημέρι), όταν ο Χριστός παρέδωσε το πνεύμα και τον μεγάλο καταστροφικό σεισμό που ακολούθησε!! Το Ευαγγέλιο Ματαθαίου αναφέρει μάλιστα και ανάσταση Αγίων!!
Η Σταύρωση του Κυρίου προκάλεσε λοιπόν την διαμαρτυρία της φύσεως και κατά την διάρκειά της συνέβησαν ασυνήθιστα φαινόμενα, όπως το σκοτάδι που κάλυψε όλη την γη από την έκτη έως τη ενάτη ώρα.
Τα γεγονότα αυτά δεν πέρασαν απαρατήρητα.
Αποτυπώθηκαν αρχικά στην ιστορική μνήμη των λαών που τα έζησαν και στην συνέχεια καταγράφηκαν από τους Ευαγγελιστές (Ματθ. 27.45, Μαρκ. 15.33, Λουκ. 23.44) αλλά και ιστορικούς της περιόδου, όπως ο Θαλλός και ο Φλέγων.
Τα έργα των δύο ιστορικών αυτών δεν σώθηκαν, ωστόσο η χρήση της μαρτυρίας τους από τους Χριστιανούς απολογητές επέτρεψε να φτάσει αυτή έως των ημερών μας.
Ο Θαλλός ένας απελεύθερος Σαμαρείτης επί Αυτοκράτορος Τιβέριου ήταν εθνικός ιστορικός της Μέσης Ανατολής που έζησε τον 1ο μ.Χ. αιώνα.
Έγραψε την Ιστορία της Ελλάδος και της Ασίας περί το 52 μ.Χ.
Σ’ αυτό το έργο του αναφέρει και μια έκλειψη ηλίου. Το 221 μ.Χ., ένας Χριστιανός συγγραφέας, ο Sextus Julius Africanus έγραψε ότι «ο Θαλλός, στο τρίτο του βιβλίο εξήγησε το σκοτάδι (μετά την σταύρωση του Ιησού) σαν μια έκλειψη ηλίου».
Τα έργα του δεν έχουν διασωθεί, αλλά υπάρχουν πολλές αναφορές σε αυτόν.
Και τώρα σχετικά με τη μαρτυρία, η οποία περισώθηκε από τον Ιούλιο Αφρικανό (221μ.Χ.): “…Σε όλο το κόσμο κυριάρχησε ένα φοβερό σκοτάδι, και οι πέτρες έπεσαν από σεισμό, και πολλά μέρη στην Ιουδαία και σε άλλες επαρχίες έπεσαν κάτω.
Τούτον το σκότος ο Θαλλός, στο τρίτο βιβλίο των Ιστοριών του, το εξηγεί ως έκλειψη του ηλίου.
Αυτή η άποψη φέρεται να είναι εντελώς παράλογη, καθώς οι Ιουδαίοι εορτάζουν το Πάσχα τη 14η μέρα σύμφωνα με τη σελήνη, και η σταύρωση του Σωτήρα μας πέφτει την ημέρα πριν το Πάσχα, και μια έκλειψη του ηλίου παίρνει μέρος μόνον όταν η σελήνη έρχεται κάτω από τον ήλιο…”(Χρονικά XVIII, 1).
Υπήρξαν και πολλοί από τους διανοουμένους της εποχής εκείνης οι οποίοι εξέτασαν τον Χριστιανισμό και τις περί του ιδρυτή του διηγήσεις με την απαιτούμενη προσοχή.
Οι συγγραφείς αυτοί είτε από τον Ιουδαϊσμό είτε από τον εθνισμό προερχόμενοι, αιχμαλωτίστηκαν από το υπερφυές κάλος του Ιησού Χριστού και έγιναν Χριστιανοί.
Τέτοιοι υπήρξαν ο Ιουστίνος ο φιλόσοφος και μάρτυς, ο Κορδάτος, ο Αριστείδης, ο Μιλτιάδης, ο Μελίτων, ο Αθηναγόρας και άλλοι, των οποίων οι περί Χριστού μαρτυρίες μπορούν να συναριθμηθούν μαζί με τις μαρτυρίες που προέρχονται από τον εθνικό κόσμο.
Διηγείται ο ιστορικός Ευσέβιος Καισαρείας, ότι ο χρονογράφος Φλέγων περιγράφοντας στά ” Χρονικά ” του, τήν έκλειψη τού ηλίου και τον γενόμενο σεισμό στην ώρα τής σταυρώσεως, σημειώνει χαρακτηριστικά: « τώ έτει ΣΒ΄ Ολυμπιάδος(δηλαδή το 33μ.χ.), εγένετο έκλειψις ηλίου μεγίστη των εγνωσμένων πρότερον, και νύξ ώρα πέμπτη της ημέρας εγένετο, ώστε και αστέρες εν ουρανώ φανήναι, σεισμός τε μέγας κατά Βιθυνίαν γενόμενος, τά πολλά Νικαίας κατέστρεψε».
Επίσης, ο ιστορικός Ιούλιος ο Αφρικανός (221 μ.Χ.) αναφέρει τρείς φορές στα έργα του, τμήματα της Ιστορίας της Ελλάδος παρμένα από τον ειδωλολάτρη ιστορικό Θαλλό (περί το 52 μ.Χ., τον οποίον αναφέρει και ο Εβραίος ιστορικός Ιώσηπος).
Αυτός λοιπόν ό Ιούλιος, γράφει σχετικά, για την παράξενη αυτή έκλειψη ηλίου : « Τούτο το σκότος έκλειψη ηλίου Θαλλός αποκαλεί εν τρίτη των Ιστοριών του, ως εμοί δοκεί αλόγως» (καθώς εμένα μού φαίνεται, δηλαδή, παραλόγως ότι είναι φυσική μόνο έκλειψη, προσθέτει ο Ιουλιανός).
Από τήν πλευρά τών προφητειών για το παγκόσμιο αυτό σκοτάδι, έχουμε μια παλαιά αναφορά του προφήτου Αμώς, 750 χρόνια πρό Χριστού. Βλέποντας στα βάθη τών επερχομένων αιώνων τά γεγονότα τής Σταυρώσεως, γράφει σχετικά: « Και έσται εν τή ημέρα εκείνη, λέγει Κύριος ο Θεός, και δύσεται ο ήλιος μεσημβρίας και συσκοτάσει επί τής γής εν ημέρα τό φώς». (Αμώς κεφ.Η΄9).
Από την πλευρά της Επιστήμης και μάλιστα της Αστρονομίας υπάρχουν 3 βασικοί λόγοι πού δείχνουν ότι το φαινόμενο ήταν υπερφυσικό :
1) Μία ολική έκλειψη ηλίου διαρκεί γύρω στα 7 λεπτά. Στην σταύρωση όμως, σύμφωνα με την αψευδή διήγηση των Ευαγγελιστών, διήρκεσε 3 ώρες! (από 12 – 3 μ.μ.)
2) Κάθε ολική έκλειψη είναι ορατή σε στενή ζώνη της γής, ενώ στην σταύρωση το «σκότος ήν επί πάσαν την γήν», και μάλιστα σε αντίθετες ζώνες-ατράκτους της γής.
3) Οι Εβραίοι σταύρωσαν τον Χριστό τήν Μεγάλη Παρασκευή, παραμονή δηλαδή τού Εβραϊκού τους Πάσχα το οποίο γίνεται πάντα με πανσέληνο.
Όμως, έκλειψη ηλίου ποτέ δεν μπορεί να γίνη με πανσέληνο, κι΄αυτό, γιατί τότε η γή βρίσκεται μεταξύ ηλίου και σελήνης. (Δεν παρεμβάλλεται δηλαδή η σελήνη για να κρύψη τον ήλιο και να δημιουργήσει έκλειψη).
Στα χρόνια της Σταυρώσεως, ο Αθηναίος φιλόσοφος Διονύσιος Αρεοπαγίτης (ειδωλολάτρης τότε), βρισκόταν στην Ηλιούπολη της Αιγύπτου μαζί με τον σοφιστή Απολλοφάνη.
Είδε το υπερφυσικό αυτό σκοτάδι ενάντια στα Αστρονομικά δεδομένα και σημείωσε την ημερομηνία, γράφοντας τά περίφημα εκείνα ιστορικά λόγια για το φαινόμενο πού έβλεπε, « ή Θεός πάσχει, ή το πάν απόλλυται…» ( δηλαδή: ή ο Θεός υποφέρει, ή το πάν χάνεται…). Καί γνωρίζουμε τώρα ότι αυτός πού υπέφερε πάνω στόν Σταυρό ήταν ο Ιησούς Χριστός !
Λίγα χρόνια αργότερα, όταν ο Απόστολος Παύλος πήγε στην Αθήνα, και μίλησε στον Άρειο Πάγο, αναφέρθηκε στο φοβερό αυτό σκοτάδι την ώρα της Σταυρώσεως του Χριστού.
Τό γεγονός αυτό και η αντιπαραβολή των ημερομηνιών με το σκοτάδι της Αιγύπτου, έγινε αφορμή να πιστέψει ο Διονύσιος μαζί με την φιλόσοφο Δάμαρι και μάλιστα να αποκεφαλιστεί αργότερα επί Δομετιανού στην Γαλλία (στο Παρίσι), γι΄αυτή του την πίστη.
***********
Η περιγραφή του Διονυσίου του Αρεοπαγίτου για το υπερφυσικό σκοτάδι κατά τη Σταύρωση του Χριστού θεωρείται μια από τις πιο συγκλονιστικές εξω-βιβλικές μαρτυρίες.
Σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση, ο Διονύσιος βρισκόταν τότε στην Ηλιούπολη της Αιγύπτου μαζί με τον φιλόσοφο Απολλοφάνη.
Η περιγραφή του διασώζεται κυρίως στην 7η Επιστολή του προς τον Πολύκαρπο Σμύρνης. Τα κύρια σημεία της περιγραφής του είναι τα εξής:
1. Η Αστρονομική Παραδοξότητα
Ο Διονύσιος παρατήρησε ότι η Σελήνη πλησίασε τον Ήλιο από τα ανατολικά προς τα δυτικά, ενώ κανονικά οι εκλείψεις συμβαίνουν με την αντίθετη φορά.
Επίσης, σημείωσε ότι η Σελήνη παρέμεινε μπροστά στον Ήλιο για τρεις ώρες, κάτι που αντίκειται στους νόμους της φύσης.
2. Η Φράση-Κλειδί
Βλέποντας αυτό το παράδοξο φαινόμενο, ο Διονύσιος φέρεται να αναφώνησε τη διάσημη φράση:
«Ἢ Θεὸς πάσχει, ἢ τὸ πᾶν ἀπόλλυται».
(Ή ο Θεός υποφέρει, ή το σύμπαν καταστρέφεται).
3. Η Αναλυτική Περιγραφή στην Επιστολή
Στο κείμενο της επιστολής του, ο Διονύσιος περιγράφει τα εξής χαρακτηριστικά του φαινομένου:
Η Αντίστροφη Κίνηση: Η Σελήνη δεν βρισκόταν σε σύνοδο (Νέα Σελήνη), αλλά ήταν σε Πανσέληνο. Παρά ταύτα, κάλυψε τον Ήλιο.
Η Διάρκεια: Το σκοτάδι διήρκεσε από την 6η έως την 9η ώρα.
Η Αποκατάσταση: Η Σελήνη απομακρύνθηκε από τον Ήλιο πάλι προς τα ανατολικά, επιστρέφοντας στην αρχική της θέση, αντί να συνεχίσει τη φυσική της τροχιά.
4. Η Μαρτυρία του Απολλοφάνη
Ο Διονύσιος αναφέρει ότι και ο σύντροφός του, ο Απολλοφάνης, ο οποίος ήταν ειδωλολάτρης φιλόσοφος, σοκαρίστηκε και παραδέχθηκε: «Αυτές είναι, Διονύσιε, μεταβολές θείων πραγμάτων».
5. Η Μεταγενέστερη Μεταστροφή
Αυτή η εμπειρία έμεινε χαραγμένη στη μνήμη του Διονυσίου. Όταν αργότερα ο Απόστολος Παύλος κήρυξε στον Άρειο Πάγο της Αθήνας (Πράξεις 17:34) για τον «Άγνωστο Θεό» και τη Σταύρωση, ο Διονύσιος συνέδεσε το κήρυγμα με το σκοτάδι που είχε δει στην Αίγυπτο και βαπτίστηκε Χριστιανός.
Η μαρτυρία του Διονυσίου ενισχύει την άποψη ότι το γεγονός ήταν παγκόσμιο (αφού έγινε ορατό στην Αίγυπτο) και υπερφυσικό. Αν τα Ρωμαϊκά Αρχεία που αναφέρατε τοποθετούν αυτό το γεγονός στις 19 Μαρτίου, η περιγραφή του Διονυσίου αποτελεί την επιστημονική/αστρονομική επιβεβαίωση εκείνης της εποχής ότι ο φυσικός κόσμος «ανατράπηκε» την ημέρα εκείνη.
Η Γραφή: Τα Ευαγγέλια (Ματθαίος, Μάρκος, Λουκάς) αναφέρουν ρητά ότι το σκοτάδι κράτησε από την «έκτη ώρα έως την ενάτη ώρα» (δηλαδή από τις 12:00 το μεσημέρι έως τις 3:00 το απόγευμα).
Συμπέρασμα: Μια τρίωρη συσκότιση είναι αστρονομικά αδύνατη ως έκλειψη. Πρόκειται για ένα «σβήσιμο» του ήλιου.
το Πάσχα των Ιουδαίων γιορτάζεται πάντα κατά την Πανσέληνο.
Στην Πανσέληνο, η Σελήνη βρίσκεται στην αντίθετη πλευρά της Γης από τον Ήλιο. Για να γίνει έκλειψη ηλίου, η Σελήνη πρέπει να βρίσκεται ανάμεσα στη Γη και τον Ήλιο (Νέα Σελήνη).
Επομένως, το φαινόμενο ήταν αντίθετο προς τους νόμους της αστρονομίας.
Το Φαινόμενο δεν ήταν Τοπικό
Η Μαρτυρία του Φλέγοντος: Αναφέρει ότι το σκοτάδι έγινε αισθητό μέχρι τη Βιθυνία (Μικρά Ασία).
Η Μαρτυρία του Τερτυλλιανού: Ισχυρίζεται ότι το σκοτάδι κάλυψε «όλη την οικουμένη» (mundi casus) και ότι οι Ρωμαίοι το είδαν στα δικά τους αρχεία.
Η Μαρτυρία του Διονυσίου του Αρεοπαγίτου: (Σύμφωνα με την παράδοση) βρισκόταν στην Αίγυπτο εκείνη την ώρα και αναφώνησε: «Ή ο Θεός πάσχει ή το παν απολλύται» (Ή ο Θεός υποφέρει ή το σύμπαν καταστρέφεται).
Στο Ταλμούδ (Sukkah 29a) υπάρχει μια ενδιαφέρουσα αναφορά: «Όταν ο ήλιος εκλείπει, είναι κακός οιωνός για τα έθνη, αλλά όταν η σελήνη εκλείπει, είναι κακός οιωνός για το Ισραήλ».
Ένα τρίωρο σκοτάδι το μεσημέρι του Πάσχα θα θεωρούνταν από το Σάνχεδριν ως η απόλυτη θεϊκή οργή.
Αυτό ίσως εξηγεί γιατί πολλοί ιερείς «υπήκουον τη πίστει» (Πράξεις 6:7) λίγο μετά την Ανάσταση: είχαν δει το ημερολογιακό και αστρονομικό τους σύστημα να καταρρέει μπροστά στα μάτια τους.
Είναι πολύ πιθανό το Σάνχεδριν να βρέθηκε σε πλήρη σύγχυση. Ένα φαινόμενο που «σβήνει» τον ήλιο για 3 ώρες καταργεί κάθε ημερολογιακή βεβαιότητα , αυτή η «σβέση» του ηλίου είναι που καταγράφηκε στα Ρωμαϊκά Αρχεία (κατά τον Τερτυλλιανό) και στις μελέτες του Φλέγοντος, καθώς ένα τέτοιο παγκόσμιο φαινόμενο δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητο από τους αστρονόμους και τους χρονογράφους της αυτοκρατορίας.
Το Σάνχεδριν όριζε τις ώρες και τις θυσίες με βάση τη θέση του ήλιου. Η τρίωρη συσκότιση κατά το μεσημέρι (την ώρα που προετοιμάζονταν οι αμνοί) δημιούργησε ένα «κενό» στον χρόνο, καθιστώντας αδύνατη την τυπική παρατήρηση για την ολοκλήρωση της Παρασκευής και την έναρξη του Σαββάτου.
Η συσκότιση ήταν τόσο εκτεταμένη που καταγράφηκε ως «έκτακτο γεγονός» στα Acta Diurna (τα επίσημα ρωμαϊκά χρονικά), επηρεάζοντας τη χρονολόγηση της 202ης Ολυμπιάδας, όπως αναφέρει ο ιστορικός Φλέγων.
Συνοπτικά, το φαινόμενο δεν ήταν απλώς ένα σκοτάδι, αλλά μια κοσμογονική παρεμβολή που «πάγωσε» το ημερολόγιο, αναγκάζοντας τους μετέπειτα ιστορικούς (όπως ο Seyffarth) να αναζητούν εξηγήσεις για τις αποκλίσεις μεταξύ των ρωμαϊκών και των εβραϊκών πηγών.
Τα Ρωμαϊκά Αρχεία (γνωστά ως Acta Diurna ή Annales), στα οποία αναφέρεται ο Τερτυλλιανός και άλλοι χριστιανοί απολογητές, δεν έχουν διασωθεί ως αυτούσια έγγραφα μέχρι σήμερα.
Ωστόσο, γνωρίζουμε το περιεχόμενό τους μέσα από τις αναφορές των συγγραφέων που τα μελέτησαν εκείνη την εποχή.
Σύμφωνα με τις πηγές αυτές (όπως ο Τερτυλλιανός, ο Λουκιανός και ο Φλέγων), η καταγραφή στα επίσημα ρωμαϊκά κατάστιχα περιλάμβανε τα εξής στοιχεία:
Το «Παγκόσμιο Φαινόμενο» (Mundi Casus): Τα αρχεία κατέγραφαν μια αιφνίδια και πρωτοφανή συσκότιση του ηλίου την ώρα που ο ήλιος βρισκόταν στο μεσουράνημά του (μεσημέρι).
Η Διάρκεια: Σημειωνόταν ότι το σκοτάδι διήρκεσε τρεις ώρες (από την 6η έως την 9η ώρα), γεγονός που καθιστούσε το φαινόμενο «τέρας» (θαύμα/παράδοξο), αφού καμία φυσική έκλειψη δεν κρατά τόσο πολύ.
Η Εμφάνιση των Άστρων: Τα αρχεία ανέφεραν ότι το σκοτάδι ήταν τόσο πυκνό, ώστε φάνηκαν τα άστρα στον ουρανό καταμεσήμερο.
Συνοδά Φαινόμενα: Μαζί με τη συσκότιση, τα ρωμαϊκά χρονικά κατέγραψαν ισχυρούς σεισμούς που προκάλεσαν καταστροφές σε διάφορες περιοχές της αυτοκρατορίας, όπως στη Βιθυνία και τη Νίκαια.
Η Ημερομηνία κατά τον Seyffarth: Ο ερευνητής Η. Seyffarth, μελετώντας αυτές τις αναφορές, υποστηρίζει ότι η καταγραφή αντιστοιχούσε στην 19η Μαρτίου του έτους 33 μ.Χ.. Οι Ρωμαίοι κατέτασσαν το γεγονός στο «τέταρτο έτος της 202ης Ολυμπιάδας», το οποίο συμπίπτει με το έτος 33.
Ο Τερτυλλιανός μάλιστα απευθύνθηκε στους Ρωμαίους της εποχής του λέγοντας: «Έχετε την περιγραφή αυτού του παγκόσμιου οιωνού ακόμα και τώρα φυλαγμένη στα αρχεία σας».
Αυτό υποδηλώνει ότι το γεγονός δεν θεωρήθηκε μια απλή τοπική κακοκαιρία, αλλά ένα επίσημα καταγεγραμμένο κρατικό συμβάν που προκάλεσε δέος σε ολόκληρη την Αυτοκρατορία.
Τα ρωμαϊκά αρχεία (τα Acta Diurna) δεν σώζονται σήμερα ως πρωτότυπα έγγραφα για να μπορούμε να δούμε την ημερομηνία «ιδίοις όμμασι». Η ύπαρξη αυτής της ημερομηνίας βασίζεται στην έμμεση μαρτυρία αρχαίων συγγραφέων και στη μετέπειτα ανάλυση του Seyffarth.
Ας δούμε τι ισχύει ακριβώς:
1. Η Μαρτυρία του Τερτυλλιανού (2ος-3ος αι.)
Ο Τερτυλλιανός, στο έργο του Apologeticus, απευθύνεται στους Ρωμαίους αξιωματούχους και τους λέει: «Αυτό το παγκόσμιο φαινόμενο το έχετε καταγεγραμμένο στα αρχεία σας». Δεν αναφέρει ρητά τη φράση «14 ημέρες προ των Καλενδών», αλλά βεβαιώνει ότι η ημερομηνία και το γεγονός ήταν επίσημα καταχωρημένα.
2. Η Μαρτυρία του Φλέγοντος (2ος αι.)
Ο ιστορικός Φλέγων ο Τραλλιανός είναι αυτός που δίνει το ακριβές χρονικό πλαίσιο: «Το 4ο έτος της 202ης Ολυμπιάδας».
Ο Seyffarth (1846), κάνοντας τον αστρονομικό και ημερολογιακό συσχετισμό αυτού του έτους, υποστηρίζει ότι η καταγραφή στα ρωμαϊκά αρχεία αντιστοιχούσε στην 19η Μαρτίου.
Σύμφωνα με τον Seyffarth, οι Ρωμαίοι κατέγραψαν την ημερομηνία ως ante diem XIV Kalendas Aprilis (14 ημέρες προ των Καλενδών Απριλίου).
3. Το πρόβλημα της «εμφανούς» αναφοράς
Ενώ ο Τερτυλλιανός και ο Ευσέβιος επικαλούνται τα αρχεία ως αδιάψευστη απόδειξη, η συγκεκριμένη ημερομηνία (19 Μαρτίου) προκύπτει από τη μελέτη του Seyffarth πάνω σε αυτές τις πηγές.
Άλλοι μελετητές: Υποστηρίζουν ότι τα αρχεία έγραφαν 25 Μαρτίου (8 ημέρες προ των Καλενδών), ημερομηνία που επικράτησε στη δυτική παράδοση.
Ο Seyffarth: Ισχυρίζεται ότι η 19η Μαρτίου είναι η μόνη αστρονομικά και ιστορικά συνεπής ημερομηνία που εξηγεί το «σβήσιμο» του ήλιου και τη μετέπειτα Ανάσταση στις 21 Μαρτίου.
Συμπέρασμα: Η αναφορά δεν είναι «εμφανής» σήμερα γιατί τα αρχεία χάθηκαν. Είναι όμως ιστορικά τεκμηριωμένη μέσα από τους συγγραφείς που είχαν πρόσβαση σε αυτά και την εμπεριστατωμένη έρευνα του Seyffarth, ο οποίος «διάβασε» πίσω από τις πηγές την ακριβή ημερομηνία της 19ης Μαρτίου.
Ρωμαϊκά Αρχεία (Acta Diurna):
Ο χριστιανός απολογητής Τερτυλλιανός (2ος αι.) βεβαιώνει ότι το «παγκόσμιο φαινόμενο» της συσκότισης καταγράφηκε επίσημα στα ρωμαϊκά αρχεία. Ο ερευνητής H. Seyffarth (1846), μελετώντας αυτές τις αναφορές, υποστηρίζει ότι η καταγεγραμμένη ημερομηνία ήταν ακριβώς η 19η Μαρτίου 33 μ.Χ..
Πηγές όπως ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης και ο Ιούλιος Αφρικανός τονίζουν δεν αφορούσε μια συνηθισμένη έκλειψη, αλλά ένα «σβήσιμο» του ήλιου που συνέβη παρά τους νόμους της φύσης (καθώς υπήρχε πανσέληνος).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου